Όταν πλάθεις ένα ρόλο ακολουθείς μια ακριβώς αντίθετη διαδικασία: μέσα από το κείμενο ανακαλύπτεις τις πλευρές του ήρωα και συνθέτεις το χαρακτήρα του.  Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό οι γνώσεις μου στη ψυχολογία μού δίνουν κάποια  εφόδια-κλειδιά για να ανακαλύψω την προσωπικότητα που κρύβεται πίσω από τα λόγια του ήρωα.

Στο Ξέφωτο έχεις γράψει τα κείμενα, σκηνοθετείς και παίζεις.  Ποιο ήταν το έναυσμα για να γράψεις τα συγκεκριμένο έργο.
Στη Δραματική Σχολή ο δάσκαλός μου Γιώργος Αρμένης είχε πει  πως  όταν γράφει κανείς πρέπει μιλάει για πράγματα που τον θυμώνουν, τον προβληματίζουν. ‘ Το Ξέφωτο’ ξεκίνησε από μία συζήτηση με τη Λουίζα (Ζούζια) πάνω στο τι είναι προσωπική ευτυχία και πως μπορεί κανείς να την αναζητήσει. Με ενοχλεί πολύ η σκέψη πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μπει καν στη διαδικασία αυτής της αναζήτησης  και περισσότερο όταν αυτοί είναι νέοι - όπως ο Άνθρωπος του ‘Ξέφωτου’.  Έτσι «έσπρωξα» τον κεντρικό ήρωα να βγει από τις ευκολίες του και να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της πραγματικής ευτυχίας.

Τι σημαίνει Το Ξέφωτο και πως φτάνουμε σε αυτό ;
Βασικά Το Ξέφωτο είναι το ασυνείδητο, ο ψυχικός κόσμος του ήρωα. Ο Άνθρωπος μπαίνοντας σε αυτό κάνει μια  βουτιά στο εαυτό του και έρχεται σε επαφή με το Συναίσθημα, τη Λογική του και άλλες βαθύτερες πτυχές του.  Πιστεύω πως ο καθένας μας αργά ή γρήγορα, ανώδυνα ή επώδυνα φτάνει κάποια στιγμή στο δικό του ‘Ξέφωτο’. Το πώς φτάνει κανείς σε αυτό είναι, νομίζω, ένας πολύ μοναχικός και προσωπικός δρόμος.

Ο ήρωας του έργου πρέπει να εκπληρώσει 3 αποστολές για να βγει από εκεί. Να χύσει ένα δάκρυ, να βγάλει μια κραυγή  και να πει ένα τραγούδι. Τι νόημα έχουν αυτά τα τρία;
Το πρόβλημα που έχει ο ήρωας είναι πως δεν έχει βαθιά συναισθήματα ή αλλιώς πως δεν έχει μάθει να έχει. Αφού περάσει τη φάση της άρνησης, όταν το συνειδητοποιεί νιώθει το πρώτο έντονο συναίσθημα: θυμό. Αυτό τον οδηγεί στην κραυγή. Αργότερα θα περάσει στο στάδιο της απόγνωσης , κάτι ακόμη πιο έντονο, πράγμα που τον κάνει να κλάψει. Στα παραμύθια των αδερφών Γκριμ η Τρίτη αποστολή είναι συνήθως ο ήρωας να βρει την πιο όμορφη κοπέλα του κόσμου. Συμβολικά αυτό σημαίνει πως κάποιος είναι ολοκληρωμένος όταν μπορεί να ανοιχτεί σε κάποιον άλλο. Έτσι η Τρίτη αποστολή στο έργο είναι ένα τραγούδι που απευθύνεται σε αυτό που ολοκληρώνει τον ήρωα: στο συναίσθημά του.

Ποια είναι η Νεράιδα για τον κάθε ένα από μας;
Η Νεράιδα είναι εκείνη που φέρνει τον Άνθρωπο στο Ξέφωτο. Είναι ας πούμε η προσωποποίηση του ψυχικού του κόσμου, ένα πλάσμα ξεθωριασμένο λόγω της νωθρότητας του ήρωα, αλλά συγχρόνως δυνατό όπως το ασυνείδητο. Ο καθένας μας, λοιπόν, έχει τη δική του Νεράιδα να τον οδηγεί στο Ξέφωτο, όταν είναι αναγκαίο.

Η καλή και η κακή μάγισσα τι συμβολίζουν;
Σε ένα πρώτο επίπεδο η  Κακιά και η Καλή Μάγισσα συμβολίζουν τον εύκολο δρόμο της ζωής που ήδη κάνει ο ήρωας και το δύσκολο δρόμο της ουσιαστικής ευτυχίας αντίστοιχα. Σε ένα βαθύτερο επίπεδο η Κακιά Μάγισσα είναι η μητέρα του Οιδιπόδειου, η οποία στην πρόσπαθειά της να  προστατέψει το παιδί της από κάθε πόνο, το εγκλωβίζει στην αγκαλιά της εμποδίζοντας την αυτονομία του. Από την άλλη η Καλή Μάγισσα δηλώνει τη μητέρα που αγαπάει το παιδί της αλλά γνωρίζει πως πρέπει να το αφήσει να αντιμετωπίσει μόνο του τις δυσκολίες της ζωής. Έτσι, κόβει τον ομφάλιο λώρο, πράγμα επίπονο αλλά απαραίτητο για το παιδί και την χειραφέτησή του.


Είναι η αυτογνωσία ένα ταξίδι μοναχικό;
Ίσως να συμβάλουν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό τα πρόσωπα που είναι γύρω μας, αλλά θεωρώ πως η αυτογνωσία είναι όντως ένα μοναχικό ταξίδι, που από τη στιγμή που ξεκινά, δεν έχει τέλος. Είναι κρίμα όταν συμβαίνει αυτό το ταξίδι να εμποδίζεται από ανθρώπους που έχουν αποχρώσεις της Κακιάς Μάγισσας ή ακόμα χειρότερα από εμάς τους ίδιους. Πέρα από μοναχικό, αυτό το ταξίδι είναι και δύσβατο.


Πρέπει να έχουμε φόβους γιατί αυτό σημαίνει πως έχουμε και όνειρα;
Σίγουρα ισχύει το αντίστροφο: όταν έχουμε όνειρα και επιθυμίες υπάρχει παράλληλα ο φόβος της αποτυχίας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως είναι απαραίτητο να φοβόμαστε και οπωσδήποτε οι φόβοι μας δεν πρέπει να σκιάζουν τα όνειρά μας. Ειδικά σε δύσκολες περιόδους, όπως αυτές που περνάμε.

Δεν πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική; Γιατί επιλέγεις το πρώτο;
Ο κεντρικός μας ήρωας δεν έχει έρθει σε επαφή με τα πραγματικά του συναισθήματα και άρα δεν έχει ψυχική ισορροπία. Μέχρι στιγμής χρησιμοποιούσε μόνο τη λογική του κι αυτήν όμως στα τετριμμένα πλαίσια. Η απόφαση να ενεργοποιήσει το Συναίσθημά του δε σημαίνει πως εγκαταλείπει τη Λογική του, αλλά πως ανεβάζει το μέχρι τώρα άγνωστο Συναίσθημα στο ίδιο ύψος με την υπάρχουσα Λογική. Αν με ρωτάτε προσωπικά, πιστεύω πως θα έκανα το αντίθετο σε αυτή τη φάση της ζωής μου…