Πως προέκυψε το «λάθος» σαν θέμα στην πρώτη εικαστική σας παρουσία;

Αλέξης Νίκου: Η Beetroot είναι πριν από οτιδήποτε ένα think tank: πίσω από ότι κάνουμε υπάρχει μια κεντρική ιδέα. Όταν μας κάλεσε η gallery antonopoulou να δημιουργήσουμε έργα με ελεύθερο θέμα, αναζητήσαμε κάποιο θέμα που να κρύβει μέσα του την έννοια της δημιουργίας. Κρυμμένη η δημιουργία θα χρειαζόταν «έργο» για να έρθει στο φώς. Έτσι γεννήθηκε «Το Λάθος» που για εμάς είναι μια από τις σημαντικότερες φάσεις της δημιουργικής διαδικασίας.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Κάθε μέλος της Beetroot είναι και ένας διαφορετικός δημιουργός, με ξεχωριστές ικανότητες και ενδιαφέροντα. Η εξέλιξη και η ανάπτυξη της Beetroot οφείλει πολλά σε αυτό το πλουραλισμό. Για τη πρώτη μας αμιγώς καλλιτεχνική παρουσίαση, θέλαμε ένα θέμα που να μας ενδιαφέρει όλους αλλά και που να μπορεί να το αναπτύξει ο καθένας από τη δική του οπτική γωνία. Οι πολλές «οπτικές» της Beetroot είναι ένα από τα σήματα κατατεθέν της δουλειάς μας και αυτό ακριβώς προσπαθήσαμε να αντικατοπτρίσουμε με το έργο μας “Multiple Views  (The Beetroot Error)”.

Πότε είναι σωστό «το λάθος»;
Αλέξης Νίκου: Το «λάθος» είναι σωστό όταν είναι αφορμή για συζήτηση και όχι κατακλείδα. Όταν είναι προσωρινή στάση και όχι τερματικός σταθμός. Και τελικά –και κυρίως- όταν έχει δηλωθεί λανθασμένα το «σωστό».

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Το «λάθος» δεν είναι ποτέ «σωστό», ενώ αντίθετα το «σωστό» είναι πολλές φορές «λάθος».

Είναι αδύνατον να προβλέψουμε το Λάθος;
Αλέξης Νίκου: Είναι αδύνατον, γιατί αν το προβλέπαμε δεν θα ήταν λάθος. Όταν αισθανόμαστε ότι θα λαθέψουμε αλλά επιμένουμε να ακολουθήσουμε μια «λανθασμένη» πορεία, ουσιαστικά δεν παύουμε να ελπίζουμε ότι με κάποιο τρόπο δεν έχουμε υπολογίσει σωστά και ίσως και να επιτύχουμε το σωστό. Το λάθος δεν εμπεριέχει την έννοια της ελπίδας. Είναι τελεσίδικο ως κατάσταση. Χρειάζεται λοιπόν τη σκέψη, την ερμηνεία και κυρίως το έργο για να αποτελέσει «πορεία» προς το σωστό.
Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Εξαρτάται από το είδος του «λάθους». Μπορούμε να προβλέψουμε τα λάθη του παρελθόντος, και αυτό όχι πάντα. Το δημιουργικό λάθος όμως –και υπό αυτή την έννοια το εξετάζουμε στην έκθεση– πάντοτε προκύπτει και μάλιστα απροειδοποίητα.

Τι καλούνται να αναλογιστούν ή να ανακαλύψουν οι θεατές με την επίσκεψη τους στην έκθεση;
Αλέξης Νίκου: Παρόλο που όταν εργαστήκαμε για «Το Λάθος» προσπαθήσαμε να το αναλύσουμε σε ενότητες πχ «παράλειψη», «παρανόηση», «λάθος με την κοινωνική έννοια» κλπ , τελικά αποφασίσαμε να παρουσιάσαμε τα έργα μας ως μια ενιαία σπουδή πάνω στο θέμα. Τα έργα που παρουσιάζονται είναι άλλοτε αυταπόδεικτα και άλλοτε λειτουργούν λίγο πιο σύνθετα και περιμένουν από τον θεατή να τα αποκωδικοποιήσει. Σε κάθε περίπτωση θέλαμε να παρουσιάσουμε πολλές διαφορετικές εκδοχές της δημιουργικής δύναμης του λάθους και με αφορμή το ένα ή το άλλο έργο να ερεθίσουμε τη σκέψη των θεατών γύρω από αυτήν την τόσο παρεξηγημένη έννοια.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Από τον τίτλο μέχρι τα έργα, η έκθεσή μας έχει σαν σκοπό την απενοχοποίηση του «λάθους» και την ανάδειξή του ως απαραίτητο δημιουργικό εργαλείο, φορέα ιδεών και αφορμή συζήτησης –συνήθως ως προς τον άλλο πόλο του, το σωστό. Οι θεατές καλούνται σε μια έκθεση «λαθών» με την ελπίδα να ευαισθητοποιηθούν τα προσωπικά τους βιώματα όχι μόνο ως τα λάθη τους, αλλά κυρίως της διαδικασίας με την οποία τα ξεπέρασαν ή τα επαναπροσδιόρισαν.

Θα μας εξηγήσετε «το λάθος» στα έργα σας;
Αλέξης Νίκου: Είμαστε διστακτικοί στο να «εξηγήσουμε» τα έργα μας. Παρόλο που κάποια από αυτά είναι πιο δύσκολο από κάποια άλλα να αποκωδικοποιηθούν, τελικά ελπίζουμε να λειτουργήσουν χωρίς πολλά λόγια. Θα περιοριστούμε στο να σας περιγράψουμε τα έργα μας ως προς τη κατασκευή τους και ίσως εκεί ανακαλύψετε μερικά από τα «κλειδιά» τους.
What you see is what you get
Πολλά μάτια, έχουν αντί για ίριδα μια μικρή οθόνη. Ένα από αυτά είναι κλειστό. Το «λάθος» είναι στη κρίση του θεατή. Είναι τα πολλά μάτια που βλέπουν οθόνες ενώ το «σωστό» μάτι αρνείται ; Είναι το ένα μάτι που «εθελοτυφλεί» στον αιώνα της πληροφορίας;
Erinyes
Οι Ερινύες ήταν σύμφωνα με μια εξήγηση της μυθολογία μας, τα λάθη που κουβαλάμε ακόμη μέσα μας. Τα λάθη που δεν έχουμε ξεπεράσει. Τα λάθη που μας χαρακτηρίζουν. Οι ταυτότητα του «Οδυσσέα» , του «Ορέστη» ή του «Οιδίποδα» ορίζονται εν πολλοίς από τα λάθη τους εκούσια ή ακούσια.
Connected
Ο Ζαν Πωλ Σαρτ μας λέει: «η κόλαση είναι οι άλλοι». Στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, στο «κρεβάτι του πόνου», ένας άρρωστος υπό τα (τε)θλιμμένα βλέματα των ανθρώπων (του;). Ενωμένος με τη τεχνολογία που τον κρατά σε (μια κάποια) ζωή - ενωμένος ακόμη με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Κρατιέται στη ζωή από αγάπη ή από οίκτο;
Uncertain
Ένα πρόσωπο προκύπτει από την συνύπαρξη δυο άλλων. Ο θεατής επιλέγει αν θα εστιάσει στη μία μορφή ή στην άλλη. Δύο ή ένας ή τρείς. Οι επιλογές κυοφορούν την αβεβαιότητα.

Σε γωνία της γκαλερί υπάρχει το έργο σας Λάθος με «κρυμμένες» φιγούρες παππού & γιαγιάς τι συμβολίζει;
Αλέξης Νίκου: Τα Λάθη I-IV είναι δηλώσεις και λίγα πράγματα οδηγούν πιο σίγουρα σε λάθη από τις δηλώσεις. Κατά μία έννοια ή εξέλιξη της ανθρωπότητας προκύπτει από την αναίρεση προτέρων δηλώσεων. «Ο ηλικιωμένος άνθρωπος είναι Λάθος». Η ερμηνεία του «λάθους» ορίζεται από το θεατή. Η σκληρή αναίρεση του «λάθους», επίσης.

Θα μας εξηγήσετε «το λάθος» στα έργα σας: Πλάστης-Rollin pin 1, 2,3

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Οι πλάστες είναι εργαλεία που δίνουν φόρμα σε μια οργανική ύλη, που την μετατρέπουν σε «σχήμα» ή «κέλυφος». Η παλινδρομική κύλιση αλλά και η ίδια η κατασκευή του πλάστη γίνεται αντικείμενο έρευνας, αποδομείται, συμπληρώνεται και τελικά επαναπροσδιορίζεται ως ένα τελείως διαφορετικό αντικείμενο. Το εργαλείο που μεταμορφώνεται σε αντικείμενο μπορεί να ξαναγίνει «εργαλείο» αν ο θεατής επιχειρήσει να λύσει το αίνιγμα αντίστροφα: από το εργαλείο προς το αποτέλεσμα.

Ποια υπόλοιπα έργα-«Λάθη» εκτίθενται;
Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Η έκθεση «Το Λάθος» by Beetroot περιλαμβάνει τριάντα δύο έργα που έχουν φιλοτεχνηθεί από ένα ή περισσότερα μέλη της ομάδας. Χαρακτηριστικά αναφέρω το «Goer» μια κατασκευή με καθρέπτη στο οποίο ο θεατής καθρεπτίζεται μέσα από μια φιγούρα-σύμβολο του «ανθρώπου που πηγαίνει». Tα χαρακτικά – linocuts «loss, loss, yellow» και «loss, loss, black», στα οποία η τεχνική της επανάληψης χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη μοναδικότητα, το «Heritage» που απεικονίζει το θάρρος της αβεβαιότητας και το «Still Wrong» που επιβεβαιώνει -με σκληρό τρόπο- τα taboo μας ως προς την ανάγνωση κάποιων εικόνων.

Τι είναι η εταιρεία BEETROOT, πως δημιουργήθηκε;
Αλέξης Νίκου: Η Beetroot είναι ένα πολυσχιδές δημιουργικό γραφείο με διεθνή εμβέλεια, και έργο που κυμαίνεται από το σχεδιασμό οπτικής (και όχι μόνο) επικοινωνίας προϊόντων, υπηρεσιών και εταιριών μέχρι τη δημιουργία αμιγώς καλλιτεχνικού έργου. Την δημιουργήσαμε το Σεπτέμβριο του 2000 στη Θεσσαλονίκη μαζί με δύο καλούς φίλους το Γιάννη Χαραλαμπόπουλο και τον Αλέξη Λιάκο, αποφασίζοντας να κάνουμε πραγματικότητα το παιδικό μας όνειρο: να δημιουργήσουμε ένα εξαιρετικό all-design-powerhouse.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: H Beetroot είναι η ομάδα που ξεκινήσαμε το 2000 με τον Αλέξη Νίκου και το Βαγγέλη Λιάκο με σκοπό τη δημιουργία και την υλοποίηση εξαιρετικού visual design και όχι μόνο. Η ομάδα αναπτύχθηκε δυναμικά σε κάθε επίπεδο και τροφοδοτείται διαρκώς από το ταλέντο και την δημιουργική διάθεση των δημιουργών που κατά καιρούς την απαρτίζουν.

Στο μουσείο Μπενάκη θα επιστρέψετε με δεύτερη έκθεση;
Αλέξης Νίκου: Τον Οκτώβριο του 2011 βραβευτήκαμε με ένα από τα πλέον σημαντικά διεθνή βραβεία οπτικής επικοινωνίας, το red dot design agency award, για το σύνολο της δουλειάς μας. Στα πλαίσια της βράβευσής μας δημιουργήσαμε την έκθεση “The Greek Monsters” που με αφορμή την ελληνική μυθολογία «διηγείται» την φιλοσοφία μας γύρω από το design, ενώ ταυτόχρονα λειτούργησε ως δημιουργική αντιστροφή της κακής οικονομικό-πολιτικής εικόνας της Ελλάδας σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Η έκθεση άνοιξε στο Βερολίνο με επόμενους σταθμούς το ΈΈσσεν, το Ελσίνκι, τη Βασιλεία και τη Σιγκαπούρη. Με την εξαιρετική υποστήριξη του Μουσείου Μπενάκη, θα παρουσιάσουμε την έκθεση “The Greek Monsters”και στην Ελλάδα.

Γιάννης Χαραλαμπόπουλος: Η έκθεση που θα πραγματοποιήσουμε με τη συνεργασία του Μουσείου Μπενάκη θα είναι η πρώτη ελληνική παρουσίαση της διεθνής μας έκθεσης με τίτλο “The Greek Monsters” που πραγματοποιήσαμε στο Βερολίνο στα πλαίσια της βράβευσής μας με το red dot award ως το σημαντικότερο γραφείο οπτικής επικοινωνίας παγκοσμίως για το 2011. Η έκθεση αυτή τη στιγμή παρουσιάζεται σε διάφορα μέρη του κόσμου και είναι μεγάλη μας χαρά που θα έχουμε την ευκαιρία να την παρουσιάσουμε και στη χώρα μας.