Με βοήθησε πάρα πολύ πιστεύω η εμπειρία μου σε ρόλους της Αρχαίας Τραγωδίας. Η Μήδεια για παράδειγμα και η Κλυταιμνήστρα έχουν πολλά κοινά σημεία με το χαρακτήρα της Λάουρας και μάλιστα αναπτυγμένα σε πιο ακραία και υπερβολικά μεγέθη. Από κει και πέρα κάνεις αφαίρεση και συνθέτεις ανάλογα με τις προσωπικές εμπειρίες και την παρατήρηση των άλλων ανθρώπων γύρω σου στις σχέσεις των ζευγαριών.

Ο Στρίντμπεργκ χαρακτηρίζεται από τον μισογυνισμό του, εκτός βέβαια των άλλων ιδιορρυθμιών του. Πως προσεγγίζει μια ηθοποιός τους γυναικείους ρόλους του;
Δε νομίζω ότι αυτό πρέπει να αφορά τη Λάουρα. Αυτό είναι πρόβλημα του συγγραφέα και του Ιλάρχου. Εγώ, ως ρόλος μιλώντας, βιώνω το μισογυνισμό ως απόλυτο πάθος και άρρωστο έρωτα για τη γυναίκα.

Τελικά τι συγκρατούμε από ένα συγγραφέα, ένα καλλιτέχνη γενικότερα, τη σπουδαιότητα του έργου του και τις συγκινήσεις που προσφέρει ή πρέπει να μας απασχολεί και η ποιότητα του χαρακτήρα του; 
Για να είναι κάποιος σπουδαίος συγγραφέας μάλλον θα πρέπει να τεντώνει στα άκρα τον εαυτό του, να κάνει υπερβάσεις και να πάσχει. Να δίνει και «το τρίτο του νεφρό», όπως λέει κι ο Μάριος Χάκκας. Ο χαρακτήρας του συγγραφέα δεν μας απασχολεί. Μας αφορά μόνο το έργο του. Ούτε θεατρική αστυνομία είμαστε, ούτε αστυνομία ηθών.

Στην παράσταση φοράτε ένα βαθυκόκκινο φόρεμα, ενώ τα υπόλοιπα κουστούμια και το σκηνικό είναι σε σκουρόχρωμους τόνους. Η γυναίκα είναι πηγή φωτός ή το πανί για τον ταυρομάχο στην αρένα;
Είναι και τα δύο πολύ ωραία πράγματα που αναφέρετε. Είναι δύναμη, είναι εξουσία, είναι πάθος και έρωτας. Δε θέλαμε να δείξουμε τη Λάουρα στεγνή, ανέραστη, συντηρητική και μόνο σκληρή. Αλλά, τουλάχιστον, πρώην ποθητή και όμορφη.

Διαβάζοντας το καλαίσθητο βιβλιαράκι που έχετε επιμεληθεί για την παράσταση παρατηρούμε ότι είστε αρκετά γενναιόδωρη με τους συνεργάτες, ενώ για τη δική σας σημαντική πορεία αφιερώνεται μόλις 4 γραμμές. Έχετε κατακτήσει την εσωτερική πληρότητα;
Όχι δεν είμαι γκουρού. Νιώθω ευχαρίστηση και πληρότητα από την πορεία μου μέχρι τώρα στο θέατρο. Δε νομίζω όμως ότι αυτό μπορεί ν’ αποτυπωθεί με ημερομηνίες και τίτλους σ’ ένα βιογραφικό. Μοιάζει λίγο με γράμματα σε ταφόπλακα, δεδομένου ότι το θέατρο μόλις γεννιέται πεθαίνει την ίδια στιγμή και είναι τόσο σύνθετη εμπειρία που μόνο σαν αφήγηση παραμυθιού θα μπορούσε κανείς να μιλήσει. Επομένως και οι 4 γραμμές πολλές είναι 3 έπρεπε να ‘τανε.

Διαχειρίζεστε το θέατρο «Βαφείο-Λάκης Καραλής», το οποίο συχνά παραχωρείτε σε νέες καλλιτεχνικές ομάδες, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνεται σε παραστάσεις σας τα  παιδιά των μεταναστών της ευρύτερης περιοχής. Αντιμετωπίζετε το θέατρο και ως πολιτική πράξη;
Είμαι ονειροπόλα και ιδεαλίστρια. Πιστεύω ότι το θέατρο μπορεί ν’ αλλάζει τον κόσμο και η τέχνη είναι η μόνη ελπίδα του ανθρώπου.

Με την ευκαιρία της συνέντευξης, ξανάκουσα τον ιστορικό δίσκο του αείμνηστου Λάκη Καραλή «Super market». Οι επικριτικοί του στίχοι φαντάζουν πιο επίκαιροι από ποτέ. Θα ήθελα τη γνώμη σας;
Ο Λάκης ήταν προφήτης. Σπουδαίος καλλιτέχνης και υπέροχος άνθρωπος. Όλα του τραγούδια είναι σα να περιγράφουν σημερινές καταστάσεις. Θυμάμαι τώρα το στίχο που λέει «Έγινε δικτατορία! Ε, έχει κι άλλες η ιστορία..!» Ποιος όμως θα περίμενε ότι η σημερινή δικτατορία θα γινόταν στο όνομα της δημοκρατίας…