Γιατί επιλέξατε να γίνετε ηθοποιός;
Η ιστορία ότι θα γίνω ηθοποιός υπήρχε από πολύ μικρή δηλαδή ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω. Δεν ήξερα ακριβώς τι είναι, αν θα είμαι ηθοποιός ή πάνω στη σκηνή, σ’ ενα πράγμα πιο υπερυψωμένο ή ξεχωριστό από τους άλλους και να τους απευθύνομαι. Αυτό αισθανόμουνα ότι ήθελα να κάνω. Το ένοιωσα όταν κάναμε μια σχολική γιορτή στο Δημοτικό σχολείο της Λάρισας , ήμουνα δευτέρα δημοτικού είπα ένα ποίημα και αισθάνθηκα πάρα πολύ καλά, επικοινώνησα πολύ.  Γενικά είμαι άνθρωπος επικοινωνίας, θα μπορούσα όμως να εκφραστώ και μέσα από άλλα επαγγέλματα πού έχουν αυτό το στοιχείο . Όμως το θέατρο ήταν το πιο δυνατό απ’ όλα, ίσως να γινόμουνα καλή δασκάλα θα μπορούσα να επικοινωνώ με τα παιδιά ή πολιτικός με τον τρόπο που ξέραμε τον παλιό δηλαδή οι πολιτικοί έπρεπε να επικοινωνούν να είναι πάνω στο μπαλκόνι και να μιλάνε με τον κόσμο. Αυτά τα πράγματα θα μπορούσα να τα κάνω, υπερίσχυσε το θέατρο το οποίο είμαι ευτυχής που έκανα

Δεν το μετανιώσατε καθόλου;
Καθόλου, ούτε μια στιγμή

Tο περιβάλλον που μεγαλώσατε στην Λάρισα ήταν καλλιτεχνικό; .....
Ήμουνα από ένα σπίτι που υπήρχε καλλιέργεια γύρω από τα γράμματα Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός προερχόταν από μια οικογένεια που έκαναν ερασιτεχνικό θέατρο στο Βόλο, διάβαζε ποίηση, λογοτεχνία. Στο σπίτι μου κυκλοφορούσαν τα βιβλία και ο πολιτισμός κυρίως από τον πατέρα μου, που πέθανε βέβαια όταν ήμουνα πολύ μικρή αλλά υπήρχε αυτή η προδιάθεση. Ίσως το ταλέντο αν έχω κάποιο ταλέντο, να το πήρα από την μητέρα μου . Εκείνη παρόλο που ήταν ένας λαϊκός άνθρωπος, δεν είχε την παιδεία ούτε την μόρφωση αλλά είχε πάρα πολύ πηγαία στοιχεία καλού ηθοποιού, όταν έλεγε ενα παραμύθι μιμούνταν εξαιρετικά Τα παραμύθια που μας έλεγε ήταν σχεδόν παράσταση και γενικά ήταν άνθρωπος πολύ εκφραστικός και ζωντανός και είναι το στοιχείο που επίσης έχω από εκεί

Η Πορεία σας, είχε απογοητεύσεις;
Βέβαια, η πρώτη μεγάλη απογοήτευση που πήρα ήταν με τη σχολή του θεάτρου τέχνης όπου γράφτηκα. Εκεί ήθελα να πάω από την αρχή, αυτό ήταν το είδος του θεάτρου που αγαπούσα να κάνω. Έδωσα εξετάσεις, πέρασα αμέσως με την πρώτη φορά,  είχα περάσει και στη σχολή του ωδείου, νομίζω ήταν ο Μουσούρης διευθυντής και αυτός με ήθελε πολύ να πάω εκεί Αλλά  διάλεξα τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όμως τελικά ήταν απογοήτευση για μένα, όχι τόσο στο επίπεδο των μαθημάτων, όσο στο επίπεδο του κλίματος και της κατάστασης που επικρατούσε εκεί μέσα  Ένα αρρωστημένο κλίμα εντελώς για μένα , ερχόμουνα από μια επαρχιακή πόλη με υγεία, καθαρότητα στις σχέσεις και μεγάλη χαρά. Χαρά για τη ζωή, γι’ αυτά που ήταν να κάνουμε αλλά εκεί ήταν λίγο σκοτεινά τα πράγματα και περίεργα γύρω από τα σεξουαλικά.  Δεν μπορούσα να το αντέξω αυτό και τον πρώτο χρόνο έφυγα. Μετά πήγα στο Εθνικό και τέλειωσα,

Και αφού αποφοιτήσατε από το Εθνικό Θέατρο;
Άρχισα να δουλεύω σε διάφορους θιάσους. Σχετικά εύκολα βρήκα δουλειά με βοήθησε πάρα πολύ ο Τσαπελης που ήταν ηθοποιός στο Εθνικό θέατρο και ήταν κοντά μας όταν τελειώσαμε τη σχολή του Εθνικού Σ’ αυτόν οφείλω ένα μέρος από το ξεκίνημα μου , με βοήθησε πολύ με πήγε στην Βαλάκου  έπαιξα αμέσως μεγάλο ρόλο το 1969 Μετά με πήγε στη Φίνος Φιλμ όπου αμέσως έκανα μια ταινία με τον Νίκο Κούρκουλο το ορατότης μηδέν. Μετά έκανα διάφορα άλλα πράγματα, το 1972 το προξενιό της Άννας , την ταινία που πήρα το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ με τον Παντελή Βούλγαρη

Πότε δημιουργήσατε το Θεσσαλικό θέατρο;
Στη συνέχεια έφυγα και δημιούργησα το Θεσσαλικό θέατρο στη Λάρισα γιατί ήθελα να κάνω ένα θέατρο στην πατρίδα μου και στην περιφέρεια, έλλειπε τότε εντελώς δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από περιοδεύοντες θιάσους

Πρωτοποριακή κίνηση και μετά γυρίσατε στην Αθήνα;
Για την εποχή του ήταν επαναστατικό θα έλεγα, ήταν τελείως πρωτόγνωρο πράγμα για την Ελλάδα να εγκατασταθεί μόνιμος επαγγελματικός θίασος στην περιφέρεια και να πασχίζει να κάνει θέατρο για τα χωριά, για τους ανθρώπους στην επαρχία. Αυτό κράτησε μέχρι το 1983 που το Θεσσαλικό θέατρο μετατράπηκε σε Δημοτικό και πλέον ξαναήρθα στην Αθήνα  Είχα εν τω μεταξύ παντρευτεί, είχα τα παιδιά μου και έπρεπε να πάω κάπου μόνιμα να έρθω εδω στην Αθήνα. Στη συνέχεια δημιούργησα δικούς μου θιάσους, δικά μου πράγματα με κατάληξη τώρα το Θέατρο Μεταξουργείο που λειτουργεί από το 1999 και είναι δικός μας χώρος

Ο ρόλος του θεατρικού Επιχειρηματία σας ταιριάζει;
Είμαι καλή σ’ αυτή την ιστορία, στην οργάνωση, είμαι πολύ καλή στα οργανωτικά. Έχω μέθοδο να οργανώνω τα πράγματα, μου αρέσει να δημιουργώ και επειδή ξέρω ότι αυτό δεν γίνεται αν περιμένομε να μας δοθεί από ’έξω, τολμώ και το κάνω μόνη μου Γενικά είμαι άνθρωπος που ότι έχω κάνει το έχω κάνει μόνη μου, έχω κερδίσει αυτά τα πράγματα που έχω κατακτήσει δεν μου τα χάρισε κανείς, δεν μπορώ να πω ότι μου δόθηκαν εύκολα. Τίποτα απ’ έξω εγώ τα δημιούργησα τα περισσότερα

Σας παραχωρήθηκε οικονομική χορήγηση, είναι ρίσκο να αναλαμβάνετε όλη την παραγωγή μόνη σας;
Σπάνια  και ελάχιστα Κάθε φορά είναι μεγάλο ρίσκο αυτό που πάω να κάνω,  επειδή μια παραγωγή μπορεί να με βάλει μέσα πάρα πολλά χρήματα όπως και έχει τύχει Μετά αγωνίζομαι τα επόμενα χρόνια να κάνω  επιτυχία, για να βγάλω το χάσιμο. Αλλά αυτά είναι τα ρίσκα που παίρνει κανείς, όταν αποφασίζει να πορευθεί μοναχικά και να δίνει λογαριασμό μόνο στον εαυτό του
όμως είναι ελευθερία?
Μεγάλη ελευθερία και συγχρόνως ρίσκο και αγωνία

Πως κρίνετε τα θεατρικά πράγματα στην Ελλάδα;
Έχουν ενδιαφέρον τα θεατρικά πράγματα γίνονται πάρα πολύ καλές δουλειές, υπάρχει καλό θέατρο στην Ελλάδα, καλοί ηθοποιοί και καλοί σκηνοθέτες  Γύρω μας βλέπουμε να γίνονται εξαιρετικές δουλειές όχι όλες, αλλά εντάξει αυτό είναι φυσικό, νομίζω ότι έχουμε πολύ καλό επίπεδο θεάτρου Βέβαια κάποιοι ευνοούνται γιατί παίρνουν χρήματα και το κάνουν αυτό με μια άνεση και κάποιοι άλλοι όχι, αλλά τι να κάνουμε? Εγώ δεν υπήρξα ποτέ μέσα στους ευνοούμενους

Υπάρχουν ενδιαφέροντες γυναικείοι ρόλοι;
Αν υπάρχουν γυναικείοι ρόλοι ?εξαιρετικοί ,ποιό να πρωτοπεί κανείς την Εκάβη, την Ηλέκτρα, να αρχίσουμε από την τραγωδία την Ιφιγένεια ,την Αντιγόνη, στους κλασσικότερους Λαίδη Μάκβεθ, Ιψεν, Τσέχωφ… Άπειροι εξαιρετικοί ρόλοι,  ο Λόρκα έχει εξαιρετικές γυναίκες,  ο Μπρέχτ έχει εξαιρετικές γυναίκες άπειροι ρόλοι που θα μπορούσε να παίξει κανείς

Γιατί επιλέξατε τον ρόλο της Βιρτζίνια Γούλφ;
το <ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γούλφ> είναι ένας ύμνος στην αγάπη του ζευγαριού, είναι έργο κλασσικό με πολύ δυνατούς χαρακτήρες και οι τέσσερις που παίζουν είναι πολύ εξαιρετικοί, σκιαγραφημένο εξαιρετικά  Παρόλο που φαίνεται αλλιώς ότι είναι μάχη ανάμεσα στα δύο φύλα,  πιστεύω ότι στο τέλος  μένει η μεγάλη αγάπη των δύο αυτών ανθρώπων. Ένα ζευγάρι που αντέχει να μείνει μαζί μέσα από τις συγκρούσεις και όλα όσα  συμβαίνουν σ ένα ζευγάρι για πάρα πολλά χρόνια,  που αντέχει να είναι ο ένας κοντά στον άλλο Μακάρι να έχεις χρόνια και διάθεση και χρήματα και δυνατότητα να κάνεις μεγάλες παραγωγές

Tο κοινό αποδέχεται τους δύσκολους ρόλους;
Πολύ και θέλει να δει κλασσικό καλό θέατρο, όπως υπάρχει μια μερίδα κοινού που βλέπει πειραματικό θέατρο ίσως να είναι και οι ίδιοι  Ένα μεγάλο μέρος βλέπει πιο πρωτοποριακά πράγματα και κλασσικούς μεγάλους συγγραφείς Μάλιστα τα τελευταία χρόνια έχουμε μια στροφή προς τα ‘κει γιατί τους θεωρεί εγγύηση για το τι θα δεί

Η γνώμη σας για την τηλεόραση;
Τηλεόραση αν τύχει να δω τρελαίνομαι, δεν μπορώ να φανταστώ, δεν πιστεύουν τα μάτια μου αυτό που βλέπω

Υπάρχει κοινό που πάει στο θέατρο από την τηλεόραση;
Yπάρχει και’ ενα κοινό που σέρνεται και πάει σαν κοπάδι σε διάφορα θεάματα Ε αυτό εντάξει δεν μπορούμε εμείς να το ελέγξουμε, ειδικά εγώ δεν μπορώ καθόλου να το ελέγξω. Αν έρθουν κάποιοι από αυτούς, θα έρθουν σε μένα στην τύχη από σπόντα Όμως το θεατρόφιλο κοινό που θέλει να δει θέατρο, βρίσκει τρόπο να το πληροφορείται. Ακόμα και μια απλή ανακοίνωση που θα καταχωρίσεις στην εφημερίδα  και από τα θεάματα που ανοίγεις και ψάχνεις τι θέλεις να δεις, ο θεατρόφιλος θα πληροφορηθεί για την παράσταση Το κοινό ξέρει, ψάχνει να δει αυτό που θέλει να δει, το συνειδητοποιημένο κοινό, το άλλο πάει όπου το πάνε

Οι καινούργιοι Ηθοποιοί έχουν μεράκι για το θέατρο;
Δεν το ξέρω .Άλλοι έχουν άλλοι δεν έχουν Δεν μπορείς να βάλεις όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι, ούτε από την μια μεριά, ούτε από την άλλη Υπάρχουν παιδιά που πάνε γιατί πιστεύουν σ αυτό και γιατί τους αρέσει να εκφραστούν μέσα από το θέατρο, να προσφέρουν ίσως πράγματα  Ε και υπάρχουν άλλα παιδιά που πάνε επειδή μαγεύονται από την δόξα της τηλεόρασης Δεν είναι όμως ούτε το ενα ούτε το άλλο μόνον Ο τρόπος είναι πολύ προσωπικός, ο καθένας έχει τον τρόπο του να πορεύεται. Εγώ έχω αυτό τον τρόπο άλλοι έχουν άλλο  Δεν υπάρχει συνταγή είναι πολύ προσωπικά τα πράγματα

Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα σε παλιότερους και νέους ηθοποιούς;
Διαφορές θα υπάρχουν πάντα δεν μπορεί να είναι ίδιες οι γενιές αλλοίμονο, εξελίσσονται τα πράγματα Αλλά στο τέλος η ουσία μένει ίδια, η θεατρική πράξη είναι μια και μοναδική διαχρονική και είναι η ουσία της ψυχής  Τώρα από’ κει και πέρα αναπτύσσουν κάποιες τεχνικές, κάνουν πολύ φορμαλιστικό θέατρο στις μέρες μας αλλά εγώ νομίζω ότι αυτό είναι ενα σκαλοπάτι που περνάει και στο τέλος περνώντας τα χρόνια θα γυρίσουν στην ουσία Στην ουσία της ψυχής που θα εκφράσουν μέσα από την παράσταση