Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Σάμο από όπου καταγόταν η μητέρα της. Όταν ήταν ακόμα στο Γυμνάσιο έγραφε κείμενα για κουκλοθέατρο, διηγήματα, νουβέλες που δημοσιεύονταν σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας στο τμήμα σεναριογραφίας.
Συμμετείχε στο αριστερό κίνημα από τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής. Αγωνίστηκε για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Από το 1952 μέχρι το 1964 έζησαν με τον άντρα της θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Σεβαστίκογλου σαν πολιτικοί πρόσφυγες στην Σοβιετική Ένωση, πρώτα στην Τασκένδη έπειτα στη Μόσχα. Εκεί γεννήθηκαν τα 2 τους παιδιά. Γύρισαν στην Ελλάδα το 1964 για να ξαναφύγουν λόγω της δικτατορίας το 1967 στο Παρίσι , όπου παρέμειναν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Έχει μεταφράσει από τα Γαλλικά τα Ιταλικά και τα Ρωσικά αρκετά βιβλία.

Ας δούμε σε πρώτο πλάνο τι έχει πει η ίδια για τη ζωή της και τα βιβλία της:
«Γράφοντας το πρώτο μου μυθιστόρημα, «Το καπλάνι της βιτρίνας» που είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό και περιγράφει τα παιδικά μου χρόνια στη Σάμο, πώς να μην έχει αναφορές στη δικτατορία του Μεταξά το 1936, που εισέβαλε στη ζωή μας και μπλέχτηκε με τα παιχνίδια μας. Αυτά που έγραφα ήτανε ιστορίες που διηγιόμουν κάθε βράδυ στα παιδιά μου πριν κοιμηθούν, για την  αδελφή μου και για μένα, για τον παππού μας. Τους μιλούσα με πολύ χιούμορ για τα κατορθώματά μας , τους φίλους μας και τα παιχνίδια μας και όσο για τη δικτατορία ξεπήδησε από μόνη της. Στην Αμερική μάλιστα την ώρα που στη χώρα μας η χούντα το είχε απαγορέψει σαν κομμουνιστικό βιβλίο, έπαιρνε το βραβείο για το καλύτερο ξένο παιδικό βιβλίο. Έγραψα τον «Μεγάλο περίπατο του Πέτρου» ενώ βρισκόμουν στο Παρίσι εξαιτίας της Χούντας. Στο βιβλίο αυτό μιλώ για τον πόλεμο, την κατοχή και την αντίσταση. Βάζω για ήρωα ένα μικρό αγόρι για να είναι το έργο πιο κοντά στα παιδιά. Αν έγραψα συνέχεια για παιδιά είναι γιατί θέλησα να καταγράψω αυτές τις σημαντικές στιγμές της ιστορίας του τόπου μας, που τις έζησε η γενιά μου, γιατί φοβάμαι πως αν δεν καταγραφούν θα φύγουν μαζί με εμάς. Αν πέτυχα να κάνω τα παιδιά να την ακούσουν τουλάχιστον, το μέλλον θα δείξει».


Βιβλιογραφία